9 Şubat 2009 Pazartesi

Bloğumuza "Taşınma Molası"

Günleri ardımızda bırakırken arada aklımıza gelen ama bir türlü zaman ayıramadığımız bloğumuzun nihayet başına geçebildim :).. Bir buçuk aydan fazla olmuş! varsın olsun . acelemiz yok :) Evimizi taşıdık, o arada Duru bir hafta anneannesinde kaldı, bazı geceler ayrı yattık, çok özledik birbirimizi.
Çocukların sokakta oynayacak alanlarının kalmamasını, havanın pisliğini, evlerde dört duvar arasında veya kurumlarda gözetim altında büyümelerine gönlümüz el vermezken, ufakta olsa onun dünyasına alan katmaya renklendirmeye karar verdik. Ve, kızımız ve kendimiz için ufak bir değişiklik yaptık, taşındık.
Şimdi yerleştik, tanıştık, dinlendik.. Duru'nun iki arkadaşı oldu, bazen evde toplanıyoruz, bazen sokakta oynuyor, köpeklerini seviyor veya parka çıkıyoruz :) Anneanne ile dedenin yazlığına da yakın olduk, 20-30 dk. da gidebiliyoruz. Emirgan ile Kınalının ortasında sayılırız. Duru için geldik desek de İstanbul'un pis havasından, keşmekeşinden, trafiğinden uzaklaşmak hepimize iyi geldi. Küçük şehirimiz Bahçeşehir'i biz çok sevdik :))
Zeynep Duru'nun evde ilk günü, hmm yeni yer demek keşif demek, en çok da odasını inceledi Duru.. Aynı odayı bir başka yerde görmek tuhaf geldi ona:)
Mali ile Badeler'le aramız 15 dk.ya indi.. Kedileri Budi'yi kaptılar ve hafta sonu Melek,Savaş ve bize rakı soframıza katıldılar :)

Duru'nun çığlık çığlığa Budi'ye topunu atıp birlikte yakalamaya çalışmalarını seyretmek kesinlikle bir ayrıcalıktı.. Onu en çok eğlendiren şeyin hayvanlar ve çocuklar olduğunu görmek inanılmaz güzel.. Bacaklarının arasından geçiyor, mıncıklıyor, bıcır bıcır onunla sohbet ediyor :))

Akşam yemeğini dışarıda yediğimiz klasik bir akşam..Şekilde görüldüğü gibi, aman! fotoğraf makinasını ortaya çıkarmak bir hata, ondan bir kare yakalamak ise neredeyse imkansız.. Ya ona vereceksin, çeksin, çeksin, hatta aynı anda defalarca deklanşöre basıp bozsun, vs.vs. Görüldüğü gibi birinci karede önce istenir, sonra ağlanır, verilmezse makarna atılır.. ve rahatlanır..:)) Yağlı ellerle olur mu hiç? Yemeğin bitene kadar ağlayabilirsin! (hehe!sakinn!) :) Ben seni böyle de seviyorum anneciğim! :=)